"These violent delights have violent ends
And in their triumph die, like fire and powder,
which, as they kiss consume."
- William Shakespeare, Romeo and Juliet, Act.II, Sc.VI

Και κοιταζοντας τη βροχη να πεφτει εξω απο το παραθυρο θυμηθηκα τα δακρυσμενα ματια σου και τις υποσχέσεις που με τόση αγάπη μου χαρησαν...
Άραγε πού να 'σαι τωρα?

'Ενας ψυθηρος βγαλμένος από διαφορετικά χείλη...
" Μου λείπεις " ...

The Last Laugh...

And so you had the last laugh - ha ha ho...
I laughed you off a long time ago.
Your ever changing personality never fails to tickle me at all.
You said you were a white witch,
Reminds me of a movie that you'd seen.
Well can you still open doors with just your mind?
In this little space in time, I've played with better things.
Everything you done...
The games you said you'd won - I still remember all to well.
The foes that fought and lost - the fools that bore your cross
I still Remember all to well.
And it's all a state of mind.
I've seen you crave affection,
Affected minds don't work too evenly.
Well what did you call it when you stabbed me in the back?
And rewrote in retrospect lovers pain.
Where do you find redemption?
Tucked away in pre-recorded dreams?
Do you wake each morning wondering when it came?
The experiments in pain no longer here in my world.

Everwake...

Somniferous whisperings of scarlet fields
sleep calling me, in my dreams I wander
my reality is abandoned I traverse afar
not a care if I ever wake...


Μπορεί εγώ να περιπλανήθηκα στα όνειρά σου
ή μπορεί απλά εσύ να έγινες κάτοικος των δικών μου ονείρων...
Τί σημασία έχει;
Και στις δυο περιπτώσεις εγκατέλειψα την πραγματικότητα...

Εν Λευκό...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο?

Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου

και το μετά απ' το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο

σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο

που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη

και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει

να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει

ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.

Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι

το πρόβλημά μου η υπερβολή μου

κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος

τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος

Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε

κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις

κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε

πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει

κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος

και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση

πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...

Ζω μονάχα εν λευκώ....

"Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση.
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
Τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.
Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα
Τ ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα
Σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών."


Όλα δείχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.
Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση
παρά το ίδιο μας το κορμί.
Κι όμως δε θέλαμε να το πιστέψουμε,
επιμέναμε.
Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνουμε όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες
και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό,
σαν ένας τάφος που ζητάει τον νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ
καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,έκλαψα,
έκλαψα τότε ατέλειωτα,
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα
...ξένοι.

T.Λειβαδιτης

"...Our memories makes us who we are.
You can't change the past.
You can erase someone from your mind.
Getting them out of your heart is another story..."

Καληνύχτα αστέρι μου,
και πες στα άλλα αστέρια
να χαμηλώσουν το φως για να κοιμηθείς γλυκά...