My sweet prince...

Never thought I'd have to retire
Never thought I'd have to abstain
Never thought all this could back fire
Close up the hole in my vain   
                     ~
Never thought I'd get any higher
Never thought you'd fuck with my brain
Never thought all this could expire
Never thought you'd go break the chain

Me and you baby,
still flush all the pain away.
So before I end my day
-Remember-
My sweet prince,
You are the One...

Summer Night Horizon

                   
 In the moonlight
In the moonlight's pale embrace
We come to know the space between us
...The space between us...

      

                                         

                                                                                                                                                                

Ξυπνώντας σε έναν κόσμο όπου τα λάθη δεν σβήνονται με μια συγνώμη και ενα ειλικρινές βλέμμα μετάνοιας, όπου η κάθε λέξη μπήγει λιγο πιο βαθιά το μαχαίρι στο τραύμα που ο ίδιος άνοιξες στον εαυτό σου και όπου ο χρόνος αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην ευτυχισμένη αρχή μιας σχέσης, συνειδητοποιείς πως δεν έχει μείνει τίποτα πια να σε βοηθήσει να κρατηθείς από μια, άλλοτε, δυνατή αγάπη...Τίποτα να δικαιολογήσεις... Οι τίτλοι τέλους έχουν ήδη πέσει και η αλήθεια είναι πως ναι, κανείς δεν σε ρώτησε, κανείς δεν σε προϋδοποίησε πριν κάνεις το λάθος να πειστέψεις πως έστω κaι την τελευταία στιγμή κάτι μπορεί να αναστηθεί. Ή ίσως κάποιος και να το έκανε, αλήθεια άκουσες; 

Ιούλιος...Πότε έφτασε κιόλας Ιούλιος; Είναι απο εκείνες τις περιπτώσεις που τριγυρνάς νεκρός από δωμάτιο σε δωμάτιο, νιώθοντας το χρόνο αβάσταχτο πάνω σου να μην κυλάει πια, σκοτώνοντας την ύπαρξη σου λίγο περισσότερο και όταν πια ξυπνάς, με έκπληξη κοιτάς το ημερολόγιο να έχει προχωρήσει δυό μήνες μπροστά...Αλήθεια, έχεις προχωρήσει μαζί του;

Κοιτάς απ΄το παράθυρο...Ο ήλιος εξακολουθεί να φωτίζει...πάντα εκεί, καυτός. Ο κόσμος άδειος.

Πριν στρέψεις ξανά με αδιαφορία το βλέμμα στους γνώριμους τοίχους του δωματίου, με την άκρη του ματιού σου βλέπεις πάνω στη στροφή του δρόμου μια φιγούρα να σε καλεί να συνεχίσεται μαζί το δρόμο που η ίδια ξεκίνησε...Ναι, έχεις ξαναταξιδέψει μαζί της...Λέγεται ζωή

και στο βάθος ξέρεις πως σε περίμενε όλο αυτό τον καιρό... Τώρα, όμως ,είσαι έτοιμη...

<<Μου λείπεις>>

<<Σ'αγαπώ>> 

Το ξέρεις...

Το χάσμα ήταν αρκετά μεγάλο και για τους δυό μας...

Μακάρι να ήσουν για λίγο ακόμα αγάπη...Ψέματα...
πάντα θα ζητούσα ακόμα "λίγο"...

In blood red skies
Tears run dry (the sky is falling)
...There is no space between us...

 Περπατάω το δρόμο για το σπίτι. Μαγιάτικο Βράδυ...
Μόλις χαιρέτησα τις φιλες μου,καθώς στο τέλος της μέρας επιβάλλεται αυτή η επιστροφή στις οικογένειές τους.
Τα βήματά μου αργά, σταθερά πλέον...
Αναμενόμενο κάτω απ'το γνώριμο ουρανό της Θεσσαλονίκης.
Αναπνέοντας με πλημμυρίζει το γλυκό άρωμα των ανθισμένων γιασεμιών της γειτονιάς μου.
Νιώθω μια απροσδόκητη ευεξία, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη θλιβερή εικόνα μιας νεαρής κοπέλας που πνίγεται με τις ίδιες της, τις σκέψεις...
Λίγες ώρες πριν τα 19. Ποιός να δικαιολογήσει τέτοια συμπεριφορά στο ξεκίνημα μιας άλλης, αποδεκτά ανεξάρτητης ζωής;
Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι συνέχεια...
Και η μια σκέψη φέρνει την άλλη.
Μόνο η μυρωδιά της άνοιξης δίωχνει για λίγο την ένταση που κατοικεί τους τελευταίους μήνες στο σώμα μου...
Αναρωτιέμαι αν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σ'αυτόν τον πλανήτη που να μην λατρεύει το μεγαλείο που κρύβει η φύση. Άν υπάρχει κάποιος που να μην μαγεύεται απ΄τον Μάιο...
Τον Μάιο οπως τον ζώ εγω τώρα. Εδώ, σάυτο το ημισφαίριο...
Αλήθεια, Πόσο καλό μας κάνει η γη και πόσο κακό της κάνουμε;
                                                ~
Ήδη το σπίτι μου αρχίζει να φαίνεται...Μειώνω ρυθμούς...
Θέλω να ζήσω όσο περισσότερο μπορώ αυτή τη μικρή στιγμή της αναγέννησης.
Όμως, όπως όλα τα ωραία, έτσι κι αυτό θα τελείωσει...
Ξέρω ακούγεται πολύ απαισιόδιοξο. Μα η αλήθεια είναι αυτή...Όλα τελειώνουν.
Βέβαια πάντα τη θέση τους παίρνουν καινούριες χαρές.
Το κατα πόσο όμως αντικαθιστούν τις προηγούμενες και τις γιατρεύουν,αυτή ειναι μια άλλη συζήτηση...
                       Μια γλυκιά, ολόψυχη καληνύχτα σε όλους σας...
Και εύχομαι όλα τα όμορφα πράγματα στις ζωές μας, να καταφέρουν να ζήσουν
                                                                                                                          στην αιωνιότητα...

Ξεκινώντας το δρόμο της επιστροφής στην πραγματικότητα,
Έξω απ΄τα σύνορα των προσδοκιών μου,
Σε συνάντησα...
Απρόσμενα συνηθισμένος και προσιτός,
τόσο που δεν ένιωσα την ανάγκη να λύσω το μυστήριο της ύπαρξής σου...

Μαγεμένη απ΄τη λάμψη των αστεριών στο ουράνιο στερέωμα που πια έβλεπα καθαρά και βυθισμένη σε μια γλυκιά,πρωτόγνωρη μελωδία, δεν άκουσα τη ψυχή μου που μ'αναφιλητά παρακαλούσε να σ'ακολουθήσω στα φωτεινά περάσματα που εδειχνες... Κι όμως...
                 ~Σε μια στιγμή κοντά σου, λύγισα~
Το άγγιγμά σου έκρυβε όλα τα μυστήρια που ο νους αδυνατούσε να δεχτεί και να κατανοήσει.

Και τότε γεννήθηκε αυτό που ο χρόνος είχε ξεχάσει να μου ομολογήσει...
       Η δύναμη που μ'έσπρωχνε στην τρέλα...
      Η λήθη της υποχρεωτικής καθημερινότητας...
     Η προσμονή ενός-άλλοτε- ενοχλητικού πρωϊνού ξυπνήματος...
    Ο Έρωτας...

Σήμερα άνοιξα τα μάτια λουσμένη στο ξανθό φως του ήλιου που θαρραλέα έμπαινε στο δωμάτιό μου... Το ζεστό χάδι του μ'έκανε να σκεφτώ την προστασία της αγκαλιάς σου.
                       Ξέρω, δικαιολογίες...
Λές και ήταν το μόνο πράγμα που θα μ'εκανε να σε σκεφτώ...
Χαμογελώντας τωρα ψιθυρίζω...Μείνε ακόμα λίγο κοντά μου...

Και στα όνειρά μου ακόμα

με απαρνήθηκες...

"Εσένα που σ' αγάπησα καθώς ο φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια και τα λόγια κυλήσαν από το σώμα μου άλλοτε δάκρυα σιωπηλά, άγρια της θάλασσας κύματα, ψάχνοντας να σου περιγράψω την απόσταση που χωρίζει την ιδέα από τη σάρκα του άλλου, σταγόνα αίμα ή ακτινωτή αγάπη, σ' έχασα στη στροφή εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μιαν όψη άλλη φοβισμένη κιόλας από τη μεταμόρφωση που ευαγγελίζονταν τα λόγια μου κι έφεγγε ήδη ένα φως που πλησίαζε βαθιά στα μάτια.

Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα στους χαμηλούς θάμνους άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω από τα πόδια μας, οι πασχαλιές πέφτανε στο ισκιερό μέρος με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου, η θάλασσα άρχιζε από τα πόδια μου και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου ζητώντας εσένα αρνούμενος να παραδεχθώ πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο" Π. Μαρκόγλου

~

"Η Αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται κανείς για χάρη της.

Ακόμα και την ίδια την αγάπη"

Το φεγγάρι δεν θα ξαναδακρύσει καρδιά μου...

Δεν θα κλαψει για μας

Μονο εμείς μπορούσαμε να κρατήσουμε τη νύχτα ζωντανή...

Και επιλέξαμε να τη σκοτώσουμε

Φυγαμε απ'το ονειρο και το αφήσαμε να ζει με τα ερείπια της αγάπης μας...

Και αλήθεια δεν με επισκέπτεται πια...

Η μέρα με βρίσκει άδεια... κενή

Κρύβω γύρω μου την παρουσία σου

Μια παρουσία που με την απουσία της αφησε πληγές

Κ ο πόνος τους δεν ειναι πια υποφερτός

Μου θυμίζει τα λάθη μου

Τα λαθη μας...

Κάθε μέρα είμαστε και πιό μακριά...

Μια σταγόνα βροχής που χώρισε στα δύο

πανω στο ραγισμένο φως των ματιών σου

Και το ξέρουμε... Δεν θα ξανανταμώσει...

Το φεγγάρι δεν θα ξαναδακρύσει καρδιά μου...

Όχι πια... όχι για μας...