Τρίτη, 28 Απριλίου 2009




«... Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’αλλού φερμένο


Δεν τ’αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς


Είναι νωρίς μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου


Να μιλώ για σένα και για μένα [...]





Kοιταξε ψιλά εκεί…Το βλέπεις?
Το αστερι μας είναι που ακομα φωτιζει
Το αστερι που ο χρονος ακομα δεν εσβησε…
Γιατι εκεινος ποτε δεν ξεχασε…
Σκορπισε τα κομματια μας στο απεραντο μαυρο του ουρανου
Εκει που κυβερνα η ληθη…
Και τα ονειρα μας εγιναν η σκονη της σεληνης

Κοιταξε μεσα από τα φωτα της πολης
Που ειμαστε? Που πηγαινουμε?
Χαμενοι και οι δυο
Κρυμμενοι στα λαθη μας
Σκεψου,ψυχη μου,τοτε ο πονος ητανε αγαπη…

Οι αναμνησεις δακρυζουν…
Η ζωη όμως περιμενει…εκει…παντα εκει…σιωπηλη
Η αποφαση ειναι δικια μας...
Μα το αντιο τοσο δυσκολο…
Ακου το φεγγαρι, μονο αυτό, παντα μας οδηγουσε στους δρομους της ελπιδας…
Εκει θα περιμενει ο ενας τον άλλο…μου το ειχες πει…Θυμασαι? Εκει θα μαι κ γω… Θα περιμενω… Για παντα…




1 σχόλιο:

  1. Ελπίζω να σε περιμένει κι εσένα...
    Υπέροχα λόγια να τα ακούς...υπό τους ήχους Anathema και Antimatter!!!!

    Καλό βράδυ εύχομαι!!

    Nikos V.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

AΧΤΙΔΕΣ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟΥ