Πήρα το χαρτί και προσπάθησα δυο λόγια να σου γράψω...

Δυό λόγια που να περικλείουν το πόσο σ'αγάπησα.

Για άλλη μια φορά δεν τα κατάφερα...

Πώς να γράψω αυτά που με τα χείλη δεν μπόρεσα ποτέ να προφέρω;

Σκέφτηκα να σου στείλω κάτι...

Κάτι μικρό να έχεις απο μένα.

Ένα απο τα χιλιάδες κομμάτια που μοίρασα την καρδιά μου τη μέρα που έμαθα την αλήθεια...

Ούτε κάν αυτό δεν μπόρεσα.

Στην απελπισία μου άρχισα να τρέχω και να τρέχω χωρίς να έχω έναν συγκεκριμένο προορισμό...

Όμως έφτασα στο λιμάνι... όχι τυχαία.

Η ψυχή μου πάντα με οδηγούσε εκεί.

Εκεί που μπορούσα να δώ καθαρά το φεγγάρι

να μοιράζεται το δανεικό του φως με τη θάλασσα...
Ταυτιζόμουν με το φεγγάρι...

Το έβλεπα τόσο μόνο στο ουράνιο στερέωμα και πίστευα πως ένιωθε και τη δική μου μοναξιά.

Κι όμως κάτι μικρό πάντα μου διέφευγε...

Το φεγγάρι δεν είναι ποτέ μονο...

Έχει συντροφιά τα αστέρια που τα κρύβουν τα φώτα της πόλης και σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν μόνο στα παραμύθια...

Η σκέψη αυτή ενέτεινε την μοναξιά μου.

Σαν να έπεφτε ξαφνικά όλο το βάρος της πάνω μου...

Άθελα μου προσπάθησα να βρώ κάτι,

το ίδιο μόνο με μένα για να ξεφύγω απ΄το αδιέξοδό μου...

Και τότε πρόσεξα τον αποσπερίτη, με το δυνατό και άσβεστο φως του...

Το άστρο που εμφανίζεται πρώτο μετά τη δύση του ήλιου και αποχαιρετά τη νύχτα τελευταίο...

Σίγουρα η λάμψη και το χρέος του θα το καταδίκαζε σε αιώνια μοναξιά, σκέφτηκα...

Η ομορφιά του όμως το καθιστούσε μοναδικό...

Όπου και να ΄σαι το αστέρι αυτό θα είναι μαζί σου...

Αυτό θα σου στείλω...

Γιατί αυτό το μπορώ.

Γιατί αυτό είμαι στα αλήθεια εγώ...

Ένας μοναχικός αποσπερίτης που σ'αγάπησε...

Μή με ξεχάσεις...

Για ένα φίλο που ξεκινά τώρα το ταξίδι του...

Καλή τύχη...

Αρχη απ΄το μηδέν... Για να ξυπνησεις μια μέρα και να συνειδητοποιήσεις ότι ζεις ένα όνειρο ( γιατί ,ναι, ύπαρχουν και αυτά αν τα πιστέψεις) πρέπει να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε κρατάει...όχι να ξεχάσεις...αλλά να φυλάξεις τις μνήμες σου στον χώρο που δεν ακουμπά την καρδιά...

Καλό ταξίδι...

Για όλους εμάς που μένουμε πίσω μια γλυκιά καλησπέρα... Ο ήλιος ευτυχώς εκει ψηλά μένει, ο ουρανός καθαρός... τίποτα δεν υπάρχει που να μην μπορούμε...

Παρέα

Διασκέδαση

Έρωτας

Παιχνίδι...

Κι όλα αρχίζουν ξανά...έτσι απλά...

με χαμόγελο...

[...]Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα

Όλα τα δάχτυλα

Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου

Σιγά σιγά ξετυλίγεται

Η εξομολόγηση

Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα![...]

[...]Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας

Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια

Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί
Ακούσιος καταρρέει
Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ' το μελαγχολικό
Σιωπητήριο.[...]

July- Katatonia

You come clean

Waves collide now

Defenseless numb arms

And no voice of reason

So how come you invited me too

You knew I wanted you

You glide above

So this night belongs to you

I know this isn't through

Are you dead to love

I see the bright lights

It's the month of July

It's violent here

Why have you left me

If only you could stay

And keep me in

It's violent here

Why did you run from me

Heat

Night devour me

Repeat

Repetition...

Για σένα ειμαι ακομα εδω

μαθαινω να αντεχω, να θυμαμαι, να ξεχνω...

Τους ζωγραφιζω όνειρα, αισθήματα και πάθη

Το χρωμα των ονειρων μου, μπλεκεται μες τα ματια σου

Κι αλλαζει όταν αλλάζεις προοπτικές...

Το χρώμα των ονείρων μου κυλάει πάνω στο σώμα σου,

κρύβεται στην ανάσα σου, κάνει κύκλους γύρω απ' το είναι σου

Αλλάζει... αλλάζει όψεις, αλλάζει μορφές.

Για σένα είμαι ακόμα εδώ

μαθαίνω ν'αντέχω, να θυμάμαι, να ξεχνώ...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά,

Τις πιο μεγάλες μου στιγμές, τις έζησα μαζί σου...

Γιατί εσύ μονάχα εσύ κατάργησες τη μοναξιά μου

Έδωσες χρώμα στα όνειρά μου

Έγινες φλόγα που σιγοκαίει μες στα μάτια μου

για να βλέπω πάντοτε τον κόσμο φωτεινό

Μία αφορμή για να σωθώ απ'τα σκοτάδια μου

σ'ένα παρόν θαμπό και σκοτεινό...

Αυτή είναι η αλήθεια μου,

και υπάρχει μόνο γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά

Άκου τα λόγια μου

Είναι φωνές που σκίζουν τη σιωπή σου

Άκου τη σκέψη μου (άκου τη σκέψη μου)

Και την ελάχιστη μου αναπνοή

Άκου τον ήχο μου

που σε τυλίγει κι ύστερα αφήνεται να υπάρχει για να τον ακούς

Εσύ...

by Alki

Και στα όνειρά μου ακόμα

με απαρνήθηκες...

"Εσένα που σ' αγάπησα καθώς ο φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια και τα λόγια κυλήσαν από το σώμα μου άλλοτε δάκρυα σιωπηλά, άγρια της θάλασσας κύματα, ψάχνοντας να σου περιγράψω την απόσταση που χωρίζει την ιδέα από τη σάρκα του άλλου, σταγόνα αίμα ή ακτινωτή αγάπη, σ' έχασα στη στροφή εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μιαν όψη άλλη φοβισμένη κιόλας από τη μεταμόρφωση που ευαγγελίζονταν τα λόγια μου κι έφεγγε ήδη ένα φως που πλησίαζε βαθιά στα μάτια.

Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα στους χαμηλούς θάμνους άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω από τα πόδια μας, οι πασχαλιές πέφτανε στο ισκιερό μέρος με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου, η θάλασσα άρχιζε από τα πόδια μου και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου ζητώντας εσένα αρνούμενος να παραδεχθώ πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο" Π. Μαρκόγλου

~

"Η Αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται κανείς για χάρη της.

Ακόμα και την ίδια την αγάπη"

Spoken words...

One has to come to terms with one's own mortality.

And you can't really help people who are having problems with mortality, if you've got problems of your own.

So you have to begin to sort things out, and I thought I had sorted things out until I saw this excerpt from this book, of certainty I shall remember what it said:

"Life is not the opposite of death.

Death is the opposite of birth.

Life is eternal."

And I thought that it's the most profound words I have ever heard about that issue and it really put me in peace. [I felt it was a wonderful story.]

And that's it. What else is there to say? Heh.

Life is eternal. Surely the opposite of life is not death, but life is eternal. There is no opposite. And so, what happens is, I suppose, [and isn't this a raging (or outrageous)] state of pure consciousness, stillness and silence?

Yeah, what we are looking for now, we are searching for and we have been searching for, now we've become closer to it and now we know it's already there, is there for ever to seek, it's there, and it's going be there, all the time, forevermore.