My sweet prince...

Never thought I'd have to retire
Never thought I'd have to abstain
Never thought all this could back fire
Close up the hole in my vain   
                     ~
Never thought I'd get any higher
Never thought you'd fuck with my brain
Never thought all this could expire
Never thought you'd go break the chain

Me and you baby,
still flush all the pain away.
So before I end my day
-Remember-
My sweet prince,
You are the One...

Summer Night Horizon

                   
 In the moonlight
In the moonlight's pale embrace
We come to know the space between us
...The space between us...

      

                                         

                                                                                                                                                                

Ξυπνώντας σε έναν κόσμο όπου τα λάθη δεν σβήνονται με μια συγνώμη και ενα ειλικρινές βλέμμα μετάνοιας, όπου η κάθε λέξη μπήγει λιγο πιο βαθιά το μαχαίρι στο τραύμα που ο ίδιος άνοιξες στον εαυτό σου και όπου ο χρόνος αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην ευτυχισμένη αρχή μιας σχέσης, συνειδητοποιείς πως δεν έχει μείνει τίποτα πια να σε βοηθήσει να κρατηθείς από μια, άλλοτε, δυνατή αγάπη...Τίποτα να δικαιολογήσεις... Οι τίτλοι τέλους έχουν ήδη πέσει και η αλήθεια είναι πως ναι, κανείς δεν σε ρώτησε, κανείς δεν σε προϋδοποίησε πριν κάνεις το λάθος να πειστέψεις πως έστω κaι την τελευταία στιγμή κάτι μπορεί να αναστηθεί. Ή ίσως κάποιος και να το έκανε, αλήθεια άκουσες; 

Ιούλιος...Πότε έφτασε κιόλας Ιούλιος; Είναι απο εκείνες τις περιπτώσεις που τριγυρνάς νεκρός από δωμάτιο σε δωμάτιο, νιώθοντας το χρόνο αβάσταχτο πάνω σου να μην κυλάει πια, σκοτώνοντας την ύπαρξη σου λίγο περισσότερο και όταν πια ξυπνάς, με έκπληξη κοιτάς το ημερολόγιο να έχει προχωρήσει δυό μήνες μπροστά...Αλήθεια, έχεις προχωρήσει μαζί του;

Κοιτάς απ΄το παράθυρο...Ο ήλιος εξακολουθεί να φωτίζει...πάντα εκεί, καυτός. Ο κόσμος άδειος.

Πριν στρέψεις ξανά με αδιαφορία το βλέμμα στους γνώριμους τοίχους του δωματίου, με την άκρη του ματιού σου βλέπεις πάνω στη στροφή του δρόμου μια φιγούρα να σε καλεί να συνεχίσεται μαζί το δρόμο που η ίδια ξεκίνησε...Ναι, έχεις ξαναταξιδέψει μαζί της...Λέγεται ζωή

και στο βάθος ξέρεις πως σε περίμενε όλο αυτό τον καιρό... Τώρα, όμως ,είσαι έτοιμη...

<<Μου λείπεις>>

<<Σ'αγαπώ>> 

Το ξέρεις...

Το χάσμα ήταν αρκετά μεγάλο και για τους δυό μας...

Μακάρι να ήσουν για λίγο ακόμα αγάπη...Ψέματα...
πάντα θα ζητούσα ακόμα "λίγο"...

In blood red skies
Tears run dry (the sky is falling)
...There is no space between us...

 Περπατάω το δρόμο για το σπίτι. Μαγιάτικο Βράδυ...
Μόλις χαιρέτησα τις φιλες μου,καθώς στο τέλος της μέρας επιβάλλεται αυτή η επιστροφή στις οικογένειές τους.
Τα βήματά μου αργά, σταθερά πλέον...
Αναμενόμενο κάτω απ'το γνώριμο ουρανό της Θεσσαλονίκης.
Αναπνέοντας με πλημμυρίζει το γλυκό άρωμα των ανθισμένων γιασεμιών της γειτονιάς μου.
Νιώθω μια απροσδόκητη ευεξία, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη θλιβερή εικόνα μιας νεαρής κοπέλας που πνίγεται με τις ίδιες της, τις σκέψεις...
Λίγες ώρες πριν τα 19. Ποιός να δικαιολογήσει τέτοια συμπεριφορά στο ξεκίνημα μιας άλλης, αποδεκτά ανεξάρτητης ζωής;
Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι συνέχεια...
Και η μια σκέψη φέρνει την άλλη.
Μόνο η μυρωδιά της άνοιξης δίωχνει για λίγο την ένταση που κατοικεί τους τελευταίους μήνες στο σώμα μου...
Αναρωτιέμαι αν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σ'αυτόν τον πλανήτη που να μην λατρεύει το μεγαλείο που κρύβει η φύση. Άν υπάρχει κάποιος που να μην μαγεύεται απ΄τον Μάιο...
Τον Μάιο οπως τον ζώ εγω τώρα. Εδώ, σάυτο το ημισφαίριο...
Αλήθεια, Πόσο καλό μας κάνει η γη και πόσο κακό της κάνουμε;
                                                ~
Ήδη το σπίτι μου αρχίζει να φαίνεται...Μειώνω ρυθμούς...
Θέλω να ζήσω όσο περισσότερο μπορώ αυτή τη μικρή στιγμή της αναγέννησης.
Όμως, όπως όλα τα ωραία, έτσι κι αυτό θα τελείωσει...
Ξέρω ακούγεται πολύ απαισιόδιοξο. Μα η αλήθεια είναι αυτή...Όλα τελειώνουν.
Βέβαια πάντα τη θέση τους παίρνουν καινούριες χαρές.
Το κατα πόσο όμως αντικαθιστούν τις προηγούμενες και τις γιατρεύουν,αυτή ειναι μια άλλη συζήτηση...
                       Μια γλυκιά, ολόψυχη καληνύχτα σε όλους σας...
Και εύχομαι όλα τα όμορφα πράγματα στις ζωές μας, να καταφέρουν να ζήσουν
                                                                                                                          στην αιωνιότητα...

Ξεκινώντας το δρόμο της επιστροφής στην πραγματικότητα,
Έξω απ΄τα σύνορα των προσδοκιών μου,
Σε συνάντησα...
Απρόσμενα συνηθισμένος και προσιτός,
τόσο που δεν ένιωσα την ανάγκη να λύσω το μυστήριο της ύπαρξής σου...

Μαγεμένη απ΄τη λάμψη των αστεριών στο ουράνιο στερέωμα που πια έβλεπα καθαρά και βυθισμένη σε μια γλυκιά,πρωτόγνωρη μελωδία, δεν άκουσα τη ψυχή μου που μ'αναφιλητά παρακαλούσε να σ'ακολουθήσω στα φωτεινά περάσματα που εδειχνες... Κι όμως...
                 ~Σε μια στιγμή κοντά σου, λύγισα~
Το άγγιγμά σου έκρυβε όλα τα μυστήρια που ο νους αδυνατούσε να δεχτεί και να κατανοήσει.

Και τότε γεννήθηκε αυτό που ο χρόνος είχε ξεχάσει να μου ομολογήσει...
       Η δύναμη που μ'έσπρωχνε στην τρέλα...
      Η λήθη της υποχρεωτικής καθημερινότητας...
     Η προσμονή ενός-άλλοτε- ενοχλητικού πρωϊνού ξυπνήματος...
    Ο Έρωτας...

Σήμερα άνοιξα τα μάτια λουσμένη στο ξανθό φως του ήλιου που θαρραλέα έμπαινε στο δωμάτιό μου... Το ζεστό χάδι του μ'έκανε να σκεφτώ την προστασία της αγκαλιάς σου.
                       Ξέρω, δικαιολογίες...
Λές και ήταν το μόνο πράγμα που θα μ'εκανε να σε σκεφτώ...
Χαμογελώντας τωρα ψιθυρίζω...Μείνε ακόμα λίγο κοντά μου...

                 
When the silence beckons,

And the day draws to a close,

When the light of your life sighs,

And love dies in your eyes,

Only then will I realise,

What you mean to me...
                 ~
  Άραγε είναι η αγάπη ικανή να σκοτώσει την αξιοπρέπεια;

Ψαχνω για φεγγαρι αποψε...

Για αλλη μια φορα βυθισμενη στη γλυκια μελωδια του ονειρου...

Μονο εκει βρισκω πια γαληνη...στα σεναρια του αποκοιμισμενου μου εαυτου...

Τι κι αν εφυγες μακρια; Για μενα παντα μακρια ησουν.

Τι κι αν σε εψαξα; Τι κι αν χαθηκες;

Τι κι αν δεν υπηρξες ποτε. Η μοναξια ειναι η ιδια...

Το ιδιο σκληρη...το ιδιο απολυτη.

Διακρινω την παρουσια της και στην πλανη του ονειρου...

Κι ομως συνεχιζω να αγνοω το καλεσμα της...

Αρνουμαι να ξυπνησω σ'ενα κοσμο χωρις φεγγαρι...

Και η ιστορια συνεχιζεται...μια ιστορια που κυλαει με δικη μου καθοδηγηση...

Χαμογελαω ασυναισθητα...Πως αλλιως;

Το ξερω θα σε δω, θα σ'αγγιξω...Θα νιωσω ολα οσα για τοσο καιρο ειχαν ξεχαστει...

Και η μοναξια............δεν θα υπαρχει μοναξια..........
---------------------------------------------------------------------

Μα ξερεις; Δεν θα γινει ετσι.......Αποψε μονος θα δεις το φεγγαρι... Κανε μια ευχη για μενα...για τον κοσμο μου...

Ζητα του να φωτισει μια στιγμη και το δικο μου ουρανο..

Και σ'αγαπαω μονο αυτο να ξερεις... Καληνυχτα...

Τι σημασια εχει να ξερεις εκ των προτερων το τελος μιας ιστοριας;

----------------------------------------------------------------------

Το φως της μερας ξυπναει ο,τι προσπαθουσε ματαια να κρυφτει στο σκοταδι του νου...

Και η ανασα μου δυσκολα βγαινει απ' το στηθος...

Ακομα ακουγονται γνωστοι ηχοι απ'τα ανοιχτα ακουστικα στα αυτια...Ψιθυριζω τους στοιχους...προσωρινη γαληνη...

Temporary Peace



Beyond this beautiful horizon

lies a dream for you and I

this tranquil scene is

still unbroken by the

rumours in the sky

but there's a storm

closing in voices

crying on the wind

the serenade is growing

colder breaks my soul

that tries to sing

and there's so many many

thoughts

when I try to go to sleep

but with you I start to feel

a sort of temporary peace

there's a drift in and out ...

"These violent delights have violent ends
And in their triumph die, like fire and powder,
which, as they kiss consume."
- William Shakespeare, Romeo and Juliet, Act.II, Sc.VI

Και κοιταζοντας τη βροχη να πεφτει εξω απο το παραθυρο θυμηθηκα τα δακρυσμενα ματια σου και τις υποσχέσεις που με τόση αγάπη μου χαρησαν...
Άραγε πού να 'σαι τωρα?

'Ενας ψυθηρος βγαλμένος από διαφορετικά χείλη...
" Μου λείπεις " ...

The Last Laugh...

And so you had the last laugh - ha ha ho...
I laughed you off a long time ago.
Your ever changing personality never fails to tickle me at all.
You said you were a white witch,
Reminds me of a movie that you'd seen.
Well can you still open doors with just your mind?
In this little space in time, I've played with better things.
Everything you done...
The games you said you'd won - I still remember all to well.
The foes that fought and lost - the fools that bore your cross
I still Remember all to well.
And it's all a state of mind.
I've seen you crave affection,
Affected minds don't work too evenly.
Well what did you call it when you stabbed me in the back?
And rewrote in retrospect lovers pain.
Where do you find redemption?
Tucked away in pre-recorded dreams?
Do you wake each morning wondering when it came?
The experiments in pain no longer here in my world.

Everwake...

Somniferous whisperings of scarlet fields
sleep calling me, in my dreams I wander
my reality is abandoned I traverse afar
not a care if I ever wake...


Μπορεί εγώ να περιπλανήθηκα στα όνειρά σου
ή μπορεί απλά εσύ να έγινες κάτοικος των δικών μου ονείρων...
Τί σημασία έχει;
Και στις δυο περιπτώσεις εγκατέλειψα την πραγματικότητα...

Εν Λευκό...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο?

Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου

και το μετά απ' το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο

σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου

κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο

που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη

και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει

να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει

ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.

Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου

καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι

το πρόβλημά μου η υπερβολή μου

κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος

τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα

Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος

Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε

κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις

κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε

πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει

κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος

και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση

πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...

Ζω μονάχα εν λευκώ....

"Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση.
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
Τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.
Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα
Τ ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα
Σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών."


Όλα δείχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.
Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση
παρά το ίδιο μας το κορμί.
Κι όμως δε θέλαμε να το πιστέψουμε,
επιμέναμε.
Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνουμε όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες
και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό,
σαν ένας τάφος που ζητάει τον νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ
καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,έκλαψα,
έκλαψα τότε ατέλειωτα,
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα
...ξένοι.

T.Λειβαδιτης

"...Our memories makes us who we are.
You can't change the past.
You can erase someone from your mind.
Getting them out of your heart is another story..."

Καληνύχτα αστέρι μου,
και πες στα άλλα αστέρια
να χαμηλώσουν το φως για να κοιμηθείς γλυκά...

Πήρα το χαρτί και προσπάθησα δυο λόγια να σου γράψω...

Δυό λόγια που να περικλείουν το πόσο σ'αγάπησα.

Για άλλη μια φορά δεν τα κατάφερα...

Πώς να γράψω αυτά που με τα χείλη δεν μπόρεσα ποτέ να προφέρω;

Σκέφτηκα να σου στείλω κάτι...

Κάτι μικρό να έχεις απο μένα.

Ένα απο τα χιλιάδες κομμάτια που μοίρασα την καρδιά μου τη μέρα που έμαθα την αλήθεια...

Ούτε κάν αυτό δεν μπόρεσα.

Στην απελπισία μου άρχισα να τρέχω και να τρέχω χωρίς να έχω έναν συγκεκριμένο προορισμό...

Όμως έφτασα στο λιμάνι... όχι τυχαία.

Η ψυχή μου πάντα με οδηγούσε εκεί.

Εκεί που μπορούσα να δώ καθαρά το φεγγάρι

να μοιράζεται το δανεικό του φως με τη θάλασσα...
Ταυτιζόμουν με το φεγγάρι...

Το έβλεπα τόσο μόνο στο ουράνιο στερέωμα και πίστευα πως ένιωθε και τη δική μου μοναξιά.

Κι όμως κάτι μικρό πάντα μου διέφευγε...

Το φεγγάρι δεν είναι ποτέ μονο...

Έχει συντροφιά τα αστέρια που τα κρύβουν τα φώτα της πόλης και σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν μόνο στα παραμύθια...

Η σκέψη αυτή ενέτεινε την μοναξιά μου.

Σαν να έπεφτε ξαφνικά όλο το βάρος της πάνω μου...

Άθελα μου προσπάθησα να βρώ κάτι,

το ίδιο μόνο με μένα για να ξεφύγω απ΄το αδιέξοδό μου...

Και τότε πρόσεξα τον αποσπερίτη, με το δυνατό και άσβεστο φως του...

Το άστρο που εμφανίζεται πρώτο μετά τη δύση του ήλιου και αποχαιρετά τη νύχτα τελευταίο...

Σίγουρα η λάμψη και το χρέος του θα το καταδίκαζε σε αιώνια μοναξιά, σκέφτηκα...

Η ομορφιά του όμως το καθιστούσε μοναδικό...

Όπου και να ΄σαι το αστέρι αυτό θα είναι μαζί σου...

Αυτό θα σου στείλω...

Γιατί αυτό το μπορώ.

Γιατί αυτό είμαι στα αλήθεια εγώ...

Ένας μοναχικός αποσπερίτης που σ'αγάπησε...

Μή με ξεχάσεις...

Για ένα φίλο που ξεκινά τώρα το ταξίδι του...

Καλή τύχη...

Αρχη απ΄το μηδέν... Για να ξυπνησεις μια μέρα και να συνειδητοποιήσεις ότι ζεις ένα όνειρο ( γιατί ,ναι, ύπαρχουν και αυτά αν τα πιστέψεις) πρέπει να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε κρατάει...όχι να ξεχάσεις...αλλά να φυλάξεις τις μνήμες σου στον χώρο που δεν ακουμπά την καρδιά...

Καλό ταξίδι...

Για όλους εμάς που μένουμε πίσω μια γλυκιά καλησπέρα... Ο ήλιος ευτυχώς εκει ψηλά μένει, ο ουρανός καθαρός... τίποτα δεν υπάρχει που να μην μπορούμε...

Παρέα

Διασκέδαση

Έρωτας

Παιχνίδι...

Κι όλα αρχίζουν ξανά...έτσι απλά...

με χαμόγελο...

[...]Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα

Όλα τα δάχτυλα

Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου

Σιγά σιγά ξετυλίγεται

Η εξομολόγηση

Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα![...]

[...]Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας

Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια

Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί
Ακούσιος καταρρέει
Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ' το μελαγχολικό
Σιωπητήριο.[...]

July- Katatonia

You come clean

Waves collide now

Defenseless numb arms

And no voice of reason

So how come you invited me too

You knew I wanted you

You glide above

So this night belongs to you

I know this isn't through

Are you dead to love

I see the bright lights

It's the month of July

It's violent here

Why have you left me

If only you could stay

And keep me in

It's violent here

Why did you run from me

Heat

Night devour me

Repeat

Repetition...

Για σένα ειμαι ακομα εδω

μαθαινω να αντεχω, να θυμαμαι, να ξεχνω...

Τους ζωγραφιζω όνειρα, αισθήματα και πάθη

Το χρωμα των ονειρων μου, μπλεκεται μες τα ματια σου

Κι αλλαζει όταν αλλάζεις προοπτικές...

Το χρώμα των ονείρων μου κυλάει πάνω στο σώμα σου,

κρύβεται στην ανάσα σου, κάνει κύκλους γύρω απ' το είναι σου

Αλλάζει... αλλάζει όψεις, αλλάζει μορφές.

Για σένα είμαι ακόμα εδώ

μαθαίνω ν'αντέχω, να θυμάμαι, να ξεχνώ...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά,

Τις πιο μεγάλες μου στιγμές, τις έζησα μαζί σου...

Γιατί εσύ μονάχα εσύ κατάργησες τη μοναξιά μου

Έδωσες χρώμα στα όνειρά μου

Έγινες φλόγα που σιγοκαίει μες στα μάτια μου

για να βλέπω πάντοτε τον κόσμο φωτεινό

Μία αφορμή για να σωθώ απ'τα σκοτάδια μου

σ'ένα παρόν θαμπό και σκοτεινό...

Αυτή είναι η αλήθεια μου,

και υπάρχει μόνο γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά

Άκου τα λόγια μου

Είναι φωνές που σκίζουν τη σιωπή σου

Άκου τη σκέψη μου (άκου τη σκέψη μου)

Και την ελάχιστη μου αναπνοή

Άκου τον ήχο μου

που σε τυλίγει κι ύστερα αφήνεται να υπάρχει για να τον ακούς

Εσύ...

by Alki

Και στα όνειρά μου ακόμα

με απαρνήθηκες...

"Εσένα που σ' αγάπησα καθώς ο φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια και τα λόγια κυλήσαν από το σώμα μου άλλοτε δάκρυα σιωπηλά, άγρια της θάλασσας κύματα, ψάχνοντας να σου περιγράψω την απόσταση που χωρίζει την ιδέα από τη σάρκα του άλλου, σταγόνα αίμα ή ακτινωτή αγάπη, σ' έχασα στη στροφή εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μιαν όψη άλλη φοβισμένη κιόλας από τη μεταμόρφωση που ευαγγελίζονταν τα λόγια μου κι έφεγγε ήδη ένα φως που πλησίαζε βαθιά στα μάτια.

Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα στους χαμηλούς θάμνους άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω από τα πόδια μας, οι πασχαλιές πέφτανε στο ισκιερό μέρος με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου, η θάλασσα άρχιζε από τα πόδια μου και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου ζητώντας εσένα αρνούμενος να παραδεχθώ πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο" Π. Μαρκόγλου

~

"Η Αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται κανείς για χάρη της.

Ακόμα και την ίδια την αγάπη"